Bir ANNE’nin gözünden…

Ben bir anneyim.Çocuklarım,kocam,ben aynı evde mutlu olmaya çalışıyoruz.Ne geçim sıkıntımız var ne de farklı bir sorunumuz.Çocuklarım daha yeni büyüyorlar.Birisi 16 diğeri 14 bir tanesi ise 18 yasında üniversitede.Neredeyse hergün bilgisayar başında oynuyor iki çocugum.Arada böyle salona gelip yanımıza oturduklarında içim bir güzel oluyor.Halbuki ben onları hep görmek gözümün önünde tutmak istiyorum.Lanet olası bilgisayar çıktığından beri hiçbir çocuk anne babasının yanında durmaz,muhabbete katılmaz oldu.Sırf bilgisayar yüzünden derslerinede çalışmıyorlar.Bilgisayarı ellerinden alınca ise bilgisayar bizden daha değerliymiş gibi bağırıyorlar,ağlıyorlar.Bende onların ağlamasına dayanamadığım için babasından bilgisayarlarını vermesini istiyorum.Bu seferde biz tartışıyoruz.Çocucklarımla bir yere çıkmak istediğimizde ise onlar benle yürümekten utanıyor gibiler.Arkadaşları yanımızdan geçerken sanki ben yokmuşum gibi davranmaya çalışıyorlar.Bu durumun beni üzdüğü kadar hiçbir kimseyi üzmediğini biliyorum.Bir çocuğun annesinden utanması kadar acı duyulacak bir durum yoktur.Halbuki ben onun için her kötülüğü her ızdırabı her işkenceyi göze alabilirim…

Anne olma duygusu gerçekten harika bir şey diyebilirim.Çünkü ona her baktığınızda size ayrı bir his katacağını bildiğiniz bir çocucugunuz oluyor.O sizden bir parça.Ailenizin huzuru , neşesi.Ben ona bazı arkadaşları ile oynamamasını onlardan biraz uzak durmasını söyledikçe hep kötü taraf oluyorum 🙁 Çünkü o arkadaşlarını benden yüksek tutuyor.Halbuki ben onun kötülüğünü istemiyorum.Biliyorum ki o arkadaşı sinsi,onu kullanıyor.Fakat o bunu görmüyor çünkü ona ‘arkadaşım’ diyor ve onun kötü olabileceği düşüncesini kafasına yerleştiremiyor.

Bir de babası var tabii…Çocuklarıma her kızdığında ona kötü gözle baktığım bir baba.Aslında onu da anlıyorum bir nebze.Çünkü o da çocuklarının iyiliğini istiyor ama onlara kızmadan bunu anlatabileceğini düşünüyorum.Çünkü onlar incitilmeyi haketmiyor.Onlar her zaman en iyi şeyleri hakediyolar.Bazen kız arkadaşlarıyla çıkıp gezmeli bazen de arkadaşlarını eve çağırıp onlarla güzel vakitler geçirmeliler.Onlar hiç bir kötülüğü haketmeyen çocuklar.Diğer tüm çoccuklardan farklı benim çocuklarım.Çünkü onlar benim…Bir gün ben onların yanlarında olmayınca onlar bu hayata nasıl tutunmaları gerektiğini öğrenecekler.Onların işini kolaylaştırmak için ebeveyn olarak onlara yardımcı olmalıyız.Her anne baba bunu yapmalıdır.Çok verip şımartmamalıdır.Şımarırsa hiçbir şey öğrenemez çünkü…İşte biz hata yaptık biraz şımarttık.Ama onlar bunu daima hakettiler.Onları çok seviyorum onlar benim evlatlarım.Onlar yok ise bende yokum !

Yorum Yazın

Email adresiniz yayınlanmayacak.